Jesienne podziękowanie

Witajcie, kochani!

Dla koleżanki, która bezinteresownie obdarowała mnie własnej roboty konfiturą z żurawiny przygotowałam karteczkę ze słowami podziękowania. Ponieważ na kartce zagościła kolorowa jesień, trafia ona do zabawy u Reni.

A sama kartka prezentuje się tak:

Teraz objadam się żurawiną (plus innymi domowymi specyfikami), żeby zwalczyć podstępne drapanie w gardle, które mi dokucza. Mam nadzieję, że rozejdzie się po kościach, ale nawet jeśli skończy się – jak to u mnie prawie zawsze bywa – na antybiotyku, to i tak się cieszę, że to nie słynny wirus:)

Kochani, pozdrawiam Was serdecznie, a wszystkim zaglądającym tu nauczycielom życzę wszystkiego co najlepsze z okazji dzisiejszego święta.

Pa, pa,
Małgosia

 

Grubaski z zakładkami

Witajcie, kochani!

Przede wszystkim dziękuję Wam z całego serca za słowa wsparcia pozostawione pod poprzednim postem. Na razie jest dobrze; da Bóg, że tak pozostanie. Żeby zająć czymś myśli i ręce, zrobiłam zakładki do zabawy u Ewci Hubki. W październiku powstają zakładki do książek – grubasków.

Wiele grubych tomów przewinęło się przez moje ręce, ale konsekwentnie robię w tej zabawie zakładki tylko do książek, które mam w swojej biblioteczce. Tak więc na półkach wyszukałam trzy grubaski i powstały zakładki do:
czwartej części tetralogii o Cmentarzu Zapomnianych Książek, czyli do „Labiryntu duchów” Carlosa Ruiz Zafona (chociaż zakładka w zasadzie pasuje do każdej części). Kolaż z elementów do wycinania.

Książka liczy sobie 885 stron (ze spisem fotografii i treści 894 strony).

Do „Dekameronu” Boccaccia. Na zakładce Amor, który niemało namieszał w historiach poszczególnych bohaterów i romantyczna dama – chociaż to nie romantyczne oblicze miłości przewija się najczęściej przez opowiadania, lecz raczej to jak najbardziej fizyczne:)

Pełen zbiór opowiadań Boccaccia liczy sobie 839 stron (ze spisem treści 844).

I do Antologii poezji Jacka Kaczmarskiego, zawierającej pełne wydanie utworów poety. Książka tym cenniejsza dla mnie, że odziedziczona po Tacie, pełna jego podkreśleń i zapisków. A na zakładce fragment wiersza „Autoportret Witkacego” oraz… autoportret Witkacego nieco podrasowany przeze mnie.

Antologia liczy sobie 1117 stron (z indeksem wierszy 1128 stron).

Pozdrawiam Was serdecznie, kochani i do następnego spotkania,
Małgosia

 

Rocznica ślubu

Witajcie, kochani!

Dzisiaj pokażę Wam dwa składaczki, które powstały dla dwóch miłych par świętujących rocznicę wspólnego życia. Ten na piętnastą rocznicę powędrował do zabawy w cięcie i gięcie u Ewinki.

Ten na osiemnastą także, tylko do poprzedniej odsłony zabawy. Wykorzystałam do niego łabędzie, które dostałam właśnie od Ewci.

Mam jeszcze małą prośbę, kochani. Westchnijcie za mną w swojej modlitwie, bo dzisiaj potwierdzono zachorowanie na Covid-19 (zresztą objawowe) u mojego kolegi z pracy i przyznam, że jestem nieco przerażona. Niestety u nas w pracy nie bardzo są przestrzegane środki ostrożności, a i sama specyfika pracy nie pozwala na izolację i sprzyja roznoszeniu się wszelkiego paskudztwa.

Pozdrawiam Was serdecznie,
Małgosia

 

Pójść na wrzosowisko

Witajcie, kochani!

Fiolet, wrzosy, no i jeszcze kokarda – oto wytyczne w październikowej odsłonie zabawy u Anulki.

Przeróżnych odcieni fioletu nie brakuje na mojej kartce, która prezentuje się tak:

Wrzos wpleciony w kwiatową kompozycję.

I srebrna kokardka.

A jak wrzosy, to od razu w głowie rozbrzmiewa mi piosenka Starego Dobrego Małżeństwa do słów Edwarda Stachury.

Ja, cóż -
Włóczęga, niespokojny duch,
Ze mną można tylko
Pójść na wrzosowisko
I zapomnieć wszystko
Jaka epoka, jaki wiek,
Jaki rok, jaki miesiąc, jaki dzień
I jaka godzina
Kończy się,
A jaka zaczyna.

Do tej pory mam sentyment do tego uwielbianego w młodości zespołu.

Życzę Wam dobrej niedzieli, kochani
Małgosia

 

Dziewczynka z koszem

Witajcie, kochani!

Dzisiaj pokażę Wam dwie kartki zrobione na zabawę u Izabelki. Tym razem zdjęcie, którym nas inspiruje przedstawia małą, ubogo odzianą dziewczynkę z dużym koszem na plecach.

Moja dziewczynka, schludnie i ładnie ubrana, na pierwszej kartce niesie koszyk wypełniony koniczyną…

… a na drugiej pisankami.

Swoją drogą zdjęcie, które na początku wywołało we mnie smutek i szarpnięcie za serce, potem przyniosło refleksję, czy przedstawiona na nim dziewczynka jest faktycznie nieszczęśliwa. Inna kultura, inna mentalność, inne obyczaje i postrzeganie świata… A może właśnie ma troskliwą i kochającą rodzinę? Szczęśliwe dziecko niekoniecznie musi być modnie i drogo ubrane, z najnowszym smartfonem w łapce, a na plecach nie mające nawet tornistra (bo ten niesie za nim rodzic). Takie dzieci widuję często z racji mojego zawodu i wiele z nich ma smutek i pustkę w oczach. Pozory czasem bardzo mylą. Mam nadzieję, że tak jest również w przypadku dziewuszki ze zdjęcia.

Pozdrawiam Was serdecznie, kochani i do następnego spotkania,
Małgosia